KATEGORIE O sportach

12 lutego 2016

Parajeździectwo

Jedyną częścią ciała naprawdę niezbędną do uprawiania jeździectwa jest… głowa. Tak, tak, to nie pomyłka, a przekonać się o tym może każdy, kto choć raz miał okazję obserwować zmagania parajeźdźców.

wikimedia commonswikimedia commons

Jedyną częścią ciała naprawdę niezbędną do uprawiania jeździectwa jest… głowa. Tak, tak, to nie pomyłka, a przekonać się o tym może każdy, kto choć raz miał okazję obserwować zmagania parajeźdźców.

Paraujeżdżenie to część para jeździectwa, czyli jeździectwa osób niepełnosprawnych ruchowo. Obejmuje także osoby niedowidzące i niewidome.

Zasady rozgrywania konkursów są niemal identyczne, jak w zwykłym ujeżdżeniu. Jedyna różnica polega na specyfice zawodnika i stosowanych przez niego dodatkowych pomocy: specjalnych siodeł czy oprzyrządowania. Nie jest rzadkością fakt, że jeździec przesiada się na konia wprost z innego środka lokomocji- inwalidzkiego wózka. Poza tym paraujeżdżenie to-tak jak ujeżdżenie- taniec pary koń-jeździec. Częścią oficjalnych zawodów jest program indywidualny oraz dowolny, cieszący się największym powodzeniem wśród widzów. To w nim oglądać można harmonijne przejazdy ze specjalnie dobranym podkładem muzycznym.

Rywalizacja odbywa się na różnych poziomach, w zależności od stopnia niepełnosprawności. Konkursy na najniższym (Ia) obejmują jazdę wyłącznie stępem. Powiedzieć jednak o nich, że są łatwe, to spora przesada. Skomplikowane figury- małe koła, serpentyny- nierzadko sprawiają kłopoty nawet sprawnym jeźdźcom. Poziom Ib to jazda stępem z elementami kłusa, II stęp i kłus, III- stęp, kłus i galop, IV zaś to także chody boczne i półpiruety.

Zawodnicy przydzielani są do odpowiednich poziomów po wnikliwym badaniu, tzw. klasyfikacji. Ma to na celu maksymalne wyrównanie szans.

Paraujeżdżenie po raz pierwszy pojawiło się w programie Igrzysk Paraolimpijskich stosunkowo niedawno, bo w 1996 roku. W Polsce oficjalnie zaistniało w 2001 roku, kiedy to odbyły się pierwsze zawody. W 2006 roku parajeździectwo zostało włączone w oficjalne struktury Międzynarodowej Federacji Jeździeckiej, a co za tym idzie, również Polskiego Związku Jeździeckiego.

Paraujeżdżenie zadziwia, zastanawia i uczy pokory. A co najważniejsze, wciąż na pierwszym planie, przed rywalizacja sportową, stawia prastarą więź, jaka łączyła konia i jeźdźca u zarania dziejów.

Patrycja Gepner – Rio Plus

Zawodnicy niepełnosprawni, którzy zamierzają startować w zawodach ujeżdżenia zobowiązani są do uzyskania licencji na dany rok kalendarzowy. Należy złożyć w PZJ odpowiednie wnioski rejestracyjno-licencyjne. Dla zawodników niepełnosprawnych ich wydanie jest bezpłatne. To samo dotyczy ich koni. Koń, który uzyskał taką licencję może wystartować w zawodach tylko pod zawodnikiem niepełnosprawnym. W innych przypadkach obowiązuje go płatna procedura rejestracyjno-licencyjna.

Formularze dostępne są na stronie internetowej PZJ w sekcji Plikoteka:

- Druk zgłoszenia zawodnika do rejestracji w PZJ

- Druk zgłoszenia konia do rejestracji w PZJ

- Wniosek o wydanie licencji dla zawodnika (odpowiednio niezrzeszonego, o ile klub nie jest zarejestrowany lub zrzeszonego o ile klub jest zarejestrowany w PZJ – bez opłat rejestracyjnych kluby Parajeździeckie)

Do wniosku należy dołączyć:

- Aktualne badania od lekarza sportowego

- Ubezpieczenie sportowe

- Xero karty klasyfikacyjnej FEI

Z Komisją Parajeździecką można kontaktować się za pośrednictwem adresu mailowego parajezdziectwo@pzj.pl

 

źródło: http://pzj.pl/sport/parajezdziectwo


KATEGORIE ARTYKUŁÓW