KATEGORIE O sportach

8 lutego 2016

Gimnastyka artystyczna - o dyscyplinie

Poddyscyplina gimnastyki, polega na wykonywaniu układów taneczno-gimnastyczno-akrobatycznych (bez przyboru, wykonywany tylko przez najmłodsze zawodniczki), z piłką, wstążką, obręczą, skakanką lub parą maczug.

wikimedia commonswikimedia commons

(ang. rhythmic gymnastics)

Poddyscyplina gimnastyki, polega na wykonywaniu układów taneczno-gimnastyczno-akrobatycznych (bez przyboru, wykonywany tylko przez najmłodsze zawodniczki), z piłką, wstążką, obręczą, skakanką lub parą maczug.

Sport uprawiany jest przez dziewczęta w wieku od około 4 do 24 lat. Gimnastyczki, prócz ćwiczeń rozciągających i gibkościowych, dla poprawy gracji i równowagi oraz koordynacji ruchowej i rytmicznej ćwiczą taniec klasyczny z elementami tańca charakterystycznego.

Gimnastyka artystyczna to sport, który łączy w sobie elementy baletu, gimnastyki, tańca i umiejętności posługiwania się przyborami. Zwyciężczynią zawodów zostaje uczestniczka, która uzyska najwięcej punktów przyznanych jej przez zespół sędziów. Przedmiotem uwagi oceniających są skoki, zachowanie równowagi, piruety (obroty), elastyczność, umiejętność posługiwania się przyborami, wykonanie układu i wartość artystyczna. Zawodniczki lub zespoły pięcio- lub sześcio- osobowe wykonują ćwiczenia z jednym lub kilkoma przyborami: piłką, wstążką, obręczą, skakanką, parą maczug lub układ taneczno-akrobatyczny (bez przyborów).

W konkurencjach indywidualnych zawodnik ćwiczy tylko z jednym przyborem za każdym razem. W konkurencjach zespołowych gimnastyczki wykonują układ wspólnie i maksymalnie dwa rodzaje przyborów mogą być rozprowadzone wśród grupy ćwiczących. Zawodniczki mogą wówczas wymieniać się pomiędzy sobą przyborami w dowolnie wybranym momencie układu. Zawodnik może więc ćwiczyć maksymalnie dwoma rodzajami przyborów podczas trwania jednego układu.

Ciało zarządzające tym sportem na szczeblu międzynarodowym – Międzynarodowa Federacja Gimnastyczna - wprowadzała w latach: 2001, 2003, 2005 i 2008 zmiany do zasad punktowania tak by podkreślić wagę elementów technicznych i zmniejszyć skalę nieobiektywności w sędziowaniu. Przed rokiem 2001 sędziowie przyznawali punkty w skali do 10 – podobnie jak w gimnastyce sportowej. W 2003 roku wprowadzono skalę do 30 punktów, w 2005 roku do 20 punktów, a w 2008 roku znów powrócono do skali ocen z 30 punktami. Na całkowitą ocenę składają się punkty w trzech podskalach, w których zwraca się uwagę kolejno na: technikę, wartość artystyczną i wykonanie. Międzynarodowa Federacja Gimnastyczna podejmuje też decyzję o tym jakie przybory mają być używane podczas zawodów. Obecnie uznane są tylko cztery z pięciu możliwych rodzajów przyborów. Do 2010 roku maczugi nie były używane w kategorii seniorek. Od 2011 roku na szczeblu krajowym, w kategorii seniorek zarzucono skakankę, tak samo: od 2012 na szczeblu krajowym w kategorii juniorek, a od 2013 roku w kategorii novice i przez następne lata przybór ten będzie porzucany schodząc od szczebla krajowego poprzez regionalny do poziomu międzyklubowego aż ostatecznie skakanka zostanie całkowicie wycofana z gimnastyki artystycznej.

Zawody międzynarodowe odbywają się w kategorii juniorek – poniżej 16 roku życia; seniorek – w wieku lat 16 i powyżej. Gimnastyczki w Rosji i Europie zwykle zaczynają treningi w bardzo młodym wieku, a średni wiek elity zawodniczej przypada na późny wiek nastoletni (15-19 rok życia) lub wczesne lata 20-te. Do najważniejszych zawodów sportowych zaliczają się igrzyska olimpijskie, mistrzostwa świata w gimnastyce artystycznej, zawody Pucharu Świata i turnieje Grand-Prix.

Gimnastyczki startują w następujących kategoriach wiekowych (i umiejętnościowych):

    Senior / Klasa M

    Junior / Klasa I

    Junior Młodszy / Klasa II / Novice – do lat 12

    Młodziki / Klasa III / Dzieci – do lat 10

    klasa młodzieżowa / dzieci do lat 9

W najważniejszych (rangi mistrzowskiej) imprezach międzynarodowych, w kategorii seniorów, startować mogą zawodniczki z rocznika, który w danym roku kończy 16 lat (i starsze).

Przybory w gimnastyce artystycznej:

Skakanka

Wykonana z konopi lub innych syntetycznych materiałów. Jej długość jest dostosowana do wysokości zawodniczki. Ćwiczenia z tym przyborem są bardzo dynamiczne, wymagają od zawodniczek skoczności, zwinności i koordynacji. Ćwiczenia ze skakanką powinny być płynne i wykonane z amplitudą bez załamań przyboru.

Obręcz

Zrobiona z plastiku lub drewna. Jej średnia wynosi od 80 do 90 cm, a minimalna waga to 300 gram. Musi być na tyle sztywna, żeby utrzymać swój okrągły kształt. Ćwiczenia z tym przyborem oferują bardzo dużą różnorodność ruchów oraz wymagają dużych umiejętności technicznych.

Piłka

Wykonana jest z gumy lub innego syntetycznego materiału. Jej średnica to między 18-20 cm, a ciężar to minimum 400 gram. Kolor zazwyczaj jest dopasowany do stroju zawodniczki. Ćwiczenia z tym przyborem eleganckie i „liryczne” i cechują się mniejszym dynamizmem niż z innymi przyborami. Piłka powinna spoczywać na ręku zawodniczki, a jej chwyt jest niedozwolony. Ruchy w ćwiczeniach z tym przyborem powinny być płynne i zmysłowe.

Maczugi

To jedyny „podwójny” przybór, ponieważ zawsze ćwiczy się z dwiema maczugami. Wykonane z drewna lub tworzywa sztucznego o długości 40-50 cm i wadze minimum 150 gram każda. Ćwiczenia z tym przyborem wymagają rytmicznej pracy, koordynacji psychomotorycznej i dużej precyzji. Nie bez znaczenia jest tu również oburęczność ćwiczeń, przez co ćwiczenia wymagają wiele wprawy z manipulowaniu przyborem.

Wstążka

Wykonana z satyny lub podobnego gładkiego materiału. Szerokość to 4-6 cm, a długość minimum 6 metrów. Wstążka przymocowana jest do kijka o średnicy 1 centymetra, długości 50- 60 cm, wykonanego z drewna, bambusa, plastiku lub włókna szklanego. Ruchy wstążki podczas ćwiczeń powinny być duże i płynne, tworzące wyraźne kształty w przestrzeni. Praca z tym przyborem wymaga wytrzymałości barku i ramienia.

 

Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Gimnastyka_artystyczna ; http://www.pzg.pl/ga/

 

 


KATEGORIE ARTYKUŁÓW