KATEGORIE O sportach

8 lutego 2016

Skialpinizm – narciarstwo wysokogórskie – o dyscyplinie

Nie wdając się w szczegółowe rozważania w uproszczeniu możemy przyjąć, że termin narciartwo wysokogórskie to polski odpowiednik skialpinizmu. Karol Życzkowski definiuje narciarstwo wysokogórskie jako "poruszanie się na nartach w wysokogórskim terenie...

źródło: pixabayźródło: pixabay

 

Nie wdając się w szczegółowe rozważania w uproszczeniu możemy przyjąć, że termin narciartwo wysokogórskie to polski odpowiednik skialpinizmu.

Karol Życzkowski definiuje narciarstwo wysokogórskie jako "poruszanie się na nartach w wysokogórskim terenie otwartym całych Tatr" jako przeciwstawienie terenu zamkniętego (przygotowane trasy narciarskie".

Przez ski-alpinizm rozumie on " zjazdy w terenie eksponowanym, grożące niebezpiecznym upadkiem, a także zjazdy połączone z wejściami wspinaczkowymi lub zjazdy wymagające użycia sprzętu wspinaczkowego i asekuracyjnego (niekiedy także podczas podejścia).

Przez narciartwo ekstremalne rozumie on z kolei "pokonywanie zjazdów o wysokim stopniu trudności".

Oto co możemy przeczytać w popularnych źródłach:

Za wikipedią:

Skialpinizm - połączenie wspinaczki zimowej, wędrówki na nartach oraz zjazdu narciarskiego w terenie górskim, o znacznym stopniu nachylenia i dużych niebezpieczeństwach obiektywnych.

Istotą skialpinizmu jest połączenie wszystkich trzech elementów, to znaczy podchodzenia, wspinaczki i zjazdu, czym różni się on od dziedzin pokrewnych, jak skituring lub zjazdy ekstremalne w których pewne elementy są pominięte (np. zjazdowiec zostaje przetransportowany na grań za pomoca śmigłowca lub skutera śnieżnego, skiturowiec porusza się w terenie nie wymagającym wspinaczki itp.).


Sprzęt

Uprawianie skialpinizmu wiąże się z wykorzystaniem odpowiedniego sprzętu, jak właściwe obuwie i wiązania skiturowe, umożliwiające zarówno zjazd narciarski jak i podchodzenie (ruchoma pięta, ruchomy staw skokowy buta, możliwośc usztywnienia), odpowiednie narty, zwykle bardziej wytrzymałe niż narty amatorskie o znacznie mnejszym ciężarze, użycie fok, czyli podklejanych, zwykle syntetycznych, podkładów pod ślizgi nart umożliwiających podchodzenie techniką biegową pod strome wzniesienia (bez konieczności stosowania techniki jodełki), czasami używanie raków narciarskich (tzw. szable) itp. Dodatkowo skialpinizm wiąże się z użyciem liny, przyrządów asekuracyjnych i zjazdowych, podobnie jak ma to miejsce we wspinaczce zimowej. Podczas wspinania narty transportuje się przytroczone do plecaka.

Umiejętności

Nie mniej ważnym aspektem tej działalności obok właściwego sprzętu i umiejętności jego wykorzystania jest posiadanie ogólnej wiedzy i doświadczenia górskiego, umiejętności orientacyjne, doskonała znajomość techniki zjazdu narciarskiego, odporność psychiczna i ogólna dojrzałość.

Technika

Po osiagnięciu punktu, z którego możliwy jest zjazd (grań, szczyt, przełęcz), następuje przejście do zjazdu, zwykle bardzo stromym terenem, często połaczonego z zeskokami z formacji takich jak progi, bule itp. Zjazd zwykle prowadzony jest terenem typu wąwóz, rynna, czy żleb, co sprawia, że możliwości sterowania czy trawersowania stromizny są znacząco ograniczone.

Sport ten uprawia się zwykle kiedy śnieg jest dobrze związany, z uwagi na niebezpieczeństwo lawin. Drogi zjazdowe posiadają swoja wycenę, w Tatrach stosuje się skalę trudności opracowaną przez Karola Życzkowskiego (od 1 do 6).

 

Źródło: http://skitury.blox.pl/html/1310721,262146,21.html?276901


KATEGORIE ARTYKUŁÓW